[ فصل در نقد برخى از روايات ] الخبر الأوّل : روايت كنند كه رسول صلّى الله عليه و آله گفت : لاتَسُبُّوا أصحابي فَلَو أنَّ أحَدَكُمْ أنْفَقَ مِثْلَ احُدٍ ذَهَباً ما بَلَغَ مُدَّ أحَدِهِمْ و لانَصِيفَهُ ، [ فضائل الصحابه ، احمد بن حنبل : 62 ] يعني : دشنام مدهيد [ در اصل : مدهى ] اصحاب مرا ، كه اگر يكي از شما چندان كه كوه احد زر سرخ در راه خدا صرف كند كه به پايان مرتبه يكي از صحابه من نرسد و نه نيمي از مرتبه يكي از ايشان . الاشكال عليه : مصنّف و جامع اين كتاب ، الحسن بن علي بن محمّد بن‌الحسن الطبري گويد كه : از جمله اورادي كه مرا است بعد از توجّه به قبله به نيّت اداء فرايض قبل الاذان ، يعني پيش از بانگ نماز ، اين دعا است كه : وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْأِيمَانِ وَلا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلّاً لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ ( حشر : 10 ) يعني : بار خدايا ! بيامرز ما را و برادران ما را . آن كساني كه پيشي گرفتند بر ما به ايمان ، و مدار در دل ما كينه آناني كه ايمان آوردند ، اي خداي ما ! به درستي كه تو مهربان بخشاينده‌اي ، زيرا كه تمهيد قواعد دين و تعلي اعلام اسلام در